Bellis perennis, Madeliefje

Madeliefje (Bellis perennis)

Het madeliefje (Bellis perennis) is een inheemse, overblijvende plant die in Nederland bijna overal voorkomt: in gazons, graslanden, bermen en tuinen. Met zijn witte lintbloemen en gele hart is het een herkenbare soort die niet alleen populair is bij mensen, maar ook bij veel insecten.

Uiterlijk en bloei

Madeliefje vormt een lage bladrozet met smalle, lepelvormige bladeren. De bloemhoofdjes staan op dunne stelen en zijn meestal 2–3 cm breed. Bovendien kan het madeliefje zeer lang bloeien: vaak van maart tot oktober, vooral bij mild weer en regelmatig maaibeheer.

Standplaats en ecologie

De soort groeit het best op vochtige, (matig) voedselrijke bodems en verdraagt betreding en maaien opvallend goed. Daardoor blijft madeliefje ook in intensief gebruikte grasvelden aanwezig.
Daarnaast is het een waardevolle nectar- en stuifmeelbron voor onder andere bijen, hommels, zweefvliegen en vlinders. Ook worden bladeren en bloemen soms gegeten door kevers en rupsen.

Gebruik en toepassing

Madeliefje is geschikt als natuurlijke bodembedekker en wordt vaak toegepast in bloemrijke gazons en graslandmengsels. Het is bijvoorbeeld een belangrijk bestanddeel van het Meerjarige Bloemengazonmengsel MG-1.
Soorten die er goed bij passen zijn onder andere gewone brunel, gewoon biggenkruid en **gewone rolklaver.

In de volksgeneeskunde werd madeliefje traditioneel gebruikt (bijvoorbeeld als thee), al varieert de wetenschappelijke onderbouwing per toepassing.

Kenmerken

• Wetenschappelijke naam: Bellis perennis
• Nederlandse naam: madeliefje
• Planttype: meerjarig
• Hoogte: ca. 5–15 cm (bloemstelen vaak iets hoger)
• Bloemen: wit met geel hart, 2–3 cm
• Bloeitijd: meestal maart–oktober
• Standplaats: gazons, graslanden, bermen, tuinen
• Bodem: vochtig tot matig droog, (matig) voedselrijk
• Ecologische waarde: nectar/stuifmeel voor veel bestuivers

Bijen die vaak op madeliefje worden gezien